همچنان يارانش مورد تعقيب قرار گرفتند تا اينكه بالاخره آنها را از بين بردند . » منبعى كه دكتر سرور در نوشتن مطالب فوق از آن استفاده كرده « اسرار الباطنية و اخبار القرامطة » است . به نظر ما چيزى كه دكتر سرور ذكر كرده چيزى از حقيقت على بن الفضل را روشن نمىكند . ما اعتقاد داريم علت كينه‌جويى و اظهار نفرت ابن الفضل اين بوده كه وى يك يمنى اصيل بوده و تاب اين را نداشته كه در سيادت و حكمرانى بر يمن فرد بيگانه‌اى ، اگرچه از نظر مذهبى با او هم‌عقيده باشد ، با او رقابت كند . بنابراين نزاع اين دو يك نزاع شخصى و بر اين مبنا بوده است كه سيادت بر يمن از آن‌چه كسى بايد باشد . اين ، آن چيزى است كه به نظر مىرسد . البته ما نمىتوانيم آنچه را كه دكتر محمد كامل حسين در كتابش تحت عنوان « ادب مصر الفاطمية » ص 33 ، چاپ دار الفكر العربى ، آورده است ناديده بگيريم . او با استناد به كتاب « افتتاح الدعوة » اثر قاضى نعمان كه نسخهء خطى آن در كتابخانهء شخصى وى موجود بوده است ؛ و همچنين با استناد به كتاب « كشف اسرار الباطنية » اثر محمد بن مالك يمانى ص 21 به بعد ، مىگويد : برخى از غاليان ، داعيانى هستند كه مذهب فاطمى را تغيير دادند و آن را از روش صحيحش خارج ساختند ، تا جاييكه امامان اسماعيلى مجبور شدند عصيان اين گروه از داعيان را اعلان كنند و آنها را از دعوت ، طرد نمايند و مردم را از گمراهىهاى آنان بر حذر دارند . يكى از اين داعيان ، على بن الفضل است كه از پيشگام‌ترين داعيان نسبت به اظهار دعوت اسماعيليه در يمن ، در اواخر دورهء اول ستر بوده است . اما او راه صواب را گم كرد و گمراه شد و لذا امام